لیلا صادقی

=========================

لیلا صادقی

=========================

غادة السمان

===============================

بر سرم سایه نکن

بگذار باران
کمی از روزهایی که با تو خاطره نکرده ام را
با خود ببرد.


نگین آذر

============================

برای سنگ‌ها - سارا محمدی اردهالی

===========================

با تو بودن خوب است
تو ظريفي
مثل گلدوزي يک دختر عاشق , که دل انگيزترين گلها را
روي روبالشي عاشق خود ميدوزد

منوچهر آتش

=====================

ریچارد براتیگان

=============================

هوسِ بیشتری دارد...

گروس عبدالملکیان

=======================

ندگی در من موج می زند
من در زندگی دست و پا
اینجا
خبری از مرگ نیست!

ساقی لقایی

==========================

در این گوشه از جهان
من از عقل جن نیز
فرسنگ‌ها دورم...


عباس صفاری
===========================

زمانی است که از کلمات خسته ام
گروه گروه هجوم می آورند، می نشینند در سرم
مثل دسته پرندگان بر سر درختی
دست بر دست می کوبم
بانگ بر می کشم
می پرند و پراکنده می شوند

یک پرنده خاموش اما

نه می ترسد
نه می رود

نه آوازش را می خواند


از شهاب مقربین

===============================

بیژن جلالی

==============================

زندگی
تعارف نان است و غزل
از پنجره به دست کوچه و آسمان


سید علی صالحی

======================================

=================================

می‌سوزم

با اینکه می‌دانم

باد هم

خاکسترم را نمی‌برد

===================================

تو خوابيده ای

آرام
و من پشت پلک تو
آنقدر می بارم
تا پنجره را باز کنی
دستهات را زير باران بگيری
و بخندی
...................
عباس معروفی

=================================

آرام باش

حوصله کن
آب‌های زودگذر
هیچ‌فصلی را نخواهند دید،
از ریگ‌های ته ِ جوباره شنیده‌ام.

مهم نیست که مرا
از ملاقات ماه و گفتگوی باران بازداشته‌اند
من برای رسیدن به آرامش
تنها به تکرار نام تو
بسنده خواهم کرد..

حالا آرام باش
همه‌چیز دُرست خواهد شد..

..سید علی صالحی..

====================================

خوبم...

درست مثل مزرعه ای که
محصولش را ملخ ها خورده اند
دیگر نگران داس ها نیستم...

فریبا عرب نیا

===================================

غم انگیز است پاییز

و غم انگیزتر،
وقتی تو باشی وُ
من برگ‌ها را با خیالَ‌ت
تنها قدم بزنم

رضا کاظمی

=-==============================

ارغوان، شاخه هم خون جدا مانده من

آسمان تو چه رنگ است امروز؟‏
آفتابی است هوا ؟یا گرفته است هنوز؟
...
تو بخوان نغمه نا خوانده من
ارغوان، شاخه هم خون جدا مانده من.



هوشنگ ابتهاج، راهی و آهی

===================================

وقتي شعرهايم را ورق مي‌زني

نمي‌توانم صورتت را ببينم
اما از جايي از دور دست‌ها
صداي خنده‌ات را مي‌شنوم
و لبخند مي‌زنم

شل سیلورستاین

==================================

کتاب می‌خوانم

زيرچشمی نگاهش می‌کنم
چه زيباست بهت صورت‌اش!
پيش از من سرش به اميد‌های بسيار خورده‌است
پيش از من سرش به مرگ‌های بسيار خورده‌است
چشم‌هايش چنگ می‌اندازند
به خطوط شق و رق کتاب‌
سر می‌خورد
بی احتياط می‌نشيند
در بهت سرگيجه
او را به بستر می‌کشانم
از اميد‌ها و مرگ‌ها برهنه‌اش می‌کنم
چه زيباست بی‌معنايي تن‌اش!
گلوله‌ی برف بر بستر و
تن محض‌اش در خيابان
بی‌زخم، بی‌ردپا.

محسن عمادی

===================================

بوی صبح می‌دهی،

و گنجشک‌ها
در خنده‌هایت پرواز می‌کنند.

حسودی‌ام می‌شود
به خیابان‌ها و درخت‌هایی،
که هر صبح
بدرقه‌ات می‌کنند...

حسودی‌ام می‌شود
به شعرها و ترانه‌هایی که می‌خوانی
- خوشا به حال کلماتی،
که در ذهن تو زیست می‌کنند!-

دل‌ام می‌خواهد
یک‌بار دیگر
شعر را
خیابان را
تمام شهر را،
با کودک مهربان دست‌های‌ات
از اول،
قدم بزنم...

..مریم ملک‌دار..

==================================
آنچه می‌دانم را
با آنچه نمی‌دانم
تحمل می‌کنم

آنتونیو پورکیا
ترجمه نیشابور

===============================
من خودم هستم
بی‌خود این آینه را روبه‌روی خاطره مگیر
هیچ اتفاق خاصی رخ نداده
تنها شبی هفت ساله خوابدیم و بامدادان هزار ساله برخاستم

سید علی صالحی

======================================

اگر دری میان ما بود

می‌کوفتم

درهم می‌کوفتم

اگر میان ما دیواری بود

بالا می‌رفتم پایین می‌آمدم

فرو می‌ریختم

اگر کوه بود دریا بود

پا می‌گذاشتم

بر نقشه‌ی جهان و

نقشه‌ای دیگر می‌کشیدم

اما میان ما هیچ نیست

هیچ

و تنها با هیچ

هیچ کاری نمی‌شود کرد

.........

شهاب مقربین

=======================================

..سید علی صالحی..

==================================

من اينجا بس دلم تنگ است

و هر سازي  كه مي بينم  بد آهنگ است

بيا ره  توشه  برداريم

قدم  در راه  بي برگشت  بگذاريم

ببينيم آسمان  هر كجا آيا همين  رنگ است ؟ ...

مهدی اخوان ثالث

================================================

دلم از شوق پریدن می‌تپید
و چشمانم
كم‌كم
در زیر پرده سپید
خاك می‌شد.

بهار كه آمد،
پیله‌ای بودم
كه پروانه نشد.
 

حامد حبیبی

============================================

=========================================

هیچکس چهره‌ی دیگه‌ی خونه‌ی منو

نمی شناسه

کنج من

اون جایی که متولد شدم،

گیتار های غبار آلود

خیابان کوچک خسته ی من

اونجایی که با پاهای کوچک ام

آویزون شدم و التماس کردم

با خواهرام

و در منتظر موندم تا عصر که غروب

یکی از بچه ها رو صدا بزنه

و ماما منو احیاء‌ کنه

با یه تزریق عالی

در همون حالی  که نون پزی رو می‌شوره و لوبیا پاک کن رو

اون دشت ناب دوست داشتنی

مومینو

جایی کنار صدها و

میلیون های بی شمار

سال های سال پیش

وقتی که روشنی وقتی که شادی

هنوز

کانون دریاچه‌ی نور بود.

سرود 149

من هی عاشق مادرم می شم

توی این همه آدم

مخصوصا نمی‌خوام که مادرم آسیب ببینه.

هر وقت که می بینمش

پیرتر شده

اما همیشه سیمای اون

حیرت زده‌م می‌کنه

به خاطر اون ساده گی هلندی

و عروسک مآبی اش

پا چنبری وای میسه

در مسیر عروسکی

تو رویاهای من،

تا به من خدمت کنه.

و من فقط یک آپاچی ام

که سیگاری می‌کشه

تو یه «کاباشی» قدیمی

کنار آباژور. 

جک کراوک

===================================

از این جهان نمک نشناس یک نیم گز سپیده و آزادی خواست/

با هر قدم هزار گز از نیم گز مهجور ماند/

براهنی

=======================================

من اینجا از نوازش نیز چون آزار ترسانم

ز سیلی زن

ز سیلی خور

و زین تصویر بر دیوار ترسانم...

اخوان ثالث

============================

معشوقِ جان‌به‌بهار‌آغشته‌ی منی که موهای خیس‌ات را خدایان بر سینه‌ام می‌ریزند وَ مرا خواب می‌کنند
یک روزَمی که بوی شانه‌ی تو خواب می‌بَرَدَم
معشوقِ جان‌به‌بهار‌آغشته‌ی منی    تو شانه بزن!
هنگامه‌ی منی
من دست‌های تو را با بوسه‌هایم تُک می‌زدم
من دست‌های تو را در چینه‌دان‌ام مخفی نگاه داشته‌ام
تو در گلوی من مخفی شدی
صبحانه‌ی پنهانی منی وقتی که نیستی
من چشم‌های تو را هم در چینه‌دانم مخفی نگاه داشته‌ام
نحرم کنند اگر همه می‌بینند که تو نگاهِ گلوگاهِ پنهانی ِ منی
آواز من از سینه‌ام که برمی‌خیزد از چینه‌دان‌ام قوت می‌گیرد
می‌خوانم می‌خوانم می‌خوانم تو خواندنِ منی
باران که می‌وزد سوی چشمان‌ام باران که می‌وزد باران که می‌وزد، تو شانه بزن! باران که می…
یک لحظه من خودم را گم می‌کنم نمی‌بینَمَم
اگر تو مرا نبینی من کیستم که ببینم؟ من نیستم که ببینم‌، نمی بینَمَم
معشوقِ جان‌به‌بهار‌آغشته‌ی منی اگر تو مرا نبینی من هم نمی بینَمَم
آهو که عور روی سینه من می‌افتد آهو که عور آهو که عور آهو که او، او او که آ     اواو تو شانه بزن!
و بعد شیر آب را می افشاند بر ریش من     و عور روی سینه‌ی من    او او     می‌افتد
و شیر می‌خورَد    می‌گوید تو شیر بیشه‌ی بارانی ِمنی منی وَ می‌افتد
افتادن‌ای که مرا می‌افتد    هنگامه‌ی منی!    هنگامه‌ی منی -که مرا می‌افتد
آغشته‌ی منی معشوقِ جان‌به‌بهار‌آغشته‌ی منی     تو شانه بزن!
اگر تو مرا نخوابانی من هم نمی‌خوابانَمَم
می‌خوانم می‌خوانم می‌خوانم اگر تو مرا نخوابانی من هم نمی‌خوابانمم    می‌خوانم
خون‌ام را بلند می‌کنم به گلوگاه‌ام می‌خوانم خون‌ام را مثل آوازی می‌خوانم
نحرم کنند اگر همه می‌بینند که تو نگاهِ گلوگاهِ پنهانی ِ منی
اگر تو مرا نبینی اگر تو مرا نخوابانی، من هم نمی‌بینمم من هم نمی‌خوابانمم
زانو بزن بر سینه‌ام!    تو شانه بزن!
پاهای تو چون فرق باز‌کرده از سر ِ زیبایی ِبه‌درون‌برگشته     بر سینه‌ام     تو شانه بزن زانو!
من پشت پاشنه‌هایت را چون میوه‌ی دوقلو می‌بوسم      می‌بوسم
هر پای‌ات را در رختخواب عشق جداگانه می‌خوابانم     بیدار می‌شوی می‌خوابانم
ببین! آری ببین تو مرا تا ته ببین! زیرا اگر تو مرا نبینی من هم نمی‌بینَمَم
با وسعتِ نگاهِ بر‌گشته‌ی به درون، به‌درون‌برگشته، تا ته ببین!   تو شانه بزن!
اگر تو مرا نخوابانی من هم نمی‌خوابانمم نمی‌بینمم     اگر تو مرا     حالا بیا تو شانه بزن زانو!
من هیچگاه نمی‌خوابم از هوش می‌روم
دیروز رفته بودم امروز هم از هوش می‌روم
افتادن‌ای که مرا می‌افتد هنگامه‌ی منی که می‌افتد معشوقِ جان‌به‌بهار‌آغشته‌ی منی، منی، منی که مرا می‌افتد
و می‌روم از هوش می     منی     اگر تو مرا     تو شانه بزن زانو!      منی    از هوش می    و

       رضا براهنی

================================

سید علی صالحی

================================

غلامرضا بروسان

=====================================

-شاملو

============================

تو
رنگ می دهی
به لباسی که می پوشی

بو می دهی
به عطری که می زنی

معنا می دهی
به کلمه های بی ربطی
که شعرهای من می شوند…

؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

=============================

چهار گوشه عالم را
زنی مچاله کرد
پنجره را باز کرد
دور انداخت
...
براهنی

=============================

=========================================

دیدم دریای تو بی‌موج است
درخت‌هایت در تاریکی خفته‌اند
و پرنده‌ات
بعد از آن که نوک در برکه‌ای تاریک فرو برد
خاموش ماند
دیدم بنفشه‌های کبود کنار پنجره‌ات پژمرده‌اند
دست‌های سرد تو را دیدم
چشمان خفته‌ات را

گل‌های سفید را برایت دسته کردم
و موج موج آوازهایم را
به اوج رساندم
و کوبیدم به شیشه‌های پنجره‌ات
پیاپی
چون سنگریزه‌ها
و گاه چون صخره‌ها
در دریای تو انداختم
و گاه چون خورشید
میان درختانت

رضا چایچی

===================================

« محمدرضا شفیعی کدکنی »

=====================================

بیژن الهی

==================================

=======================================

توماس ترنس‌ترومر

ترجمه: حسین عیدی‌زاده

چراغ را خاموش کردند، و گوی سفید آن درخشید

برای لحظه‌ای و محو شد، چون قرصی

در لیوان تاریکی. سپس تکانی.

دیوارهای اتاق هتل به درون بهشت تاریکی هجوم بردند.

حرکاتشان نرم‌تر شد و به خواب رفتند،

اما پنهان‌ترین افکارشان به دیدار هم آمدند

چون دو رنگ که ملاقات می‌کنند و راه می‌افتند با هم

روی ورق نم‌دار نقاشی پسربچه مدرسه‌ای.

تاریک است و خاموش. اما شهر نزدیک‌تر آمده است

امشب. با پنجره‌های بسته. خانه‌ها آمده‌اند.

چسبیده به هم ایستاده‌اند و در آن نزدیکی به انتظارند،

گروهی از مردمان بی‌رنگ چهره.

==============================

( دکتر افشین یدالهی)

=============================

بیژن جلالی

=========================

احمد شاملو

==========================

موجت را پیدا نمی کنم

یداله رویایی

=======================

دلتنگ که می شویم
باد ترانه سر می دهد
آسمانِ پر ستاره
رویاهایمان را نادیده می گیرد

بیا قراری بگذاریم
دلتنگ که شدیم
با باد و آسمان
مهربان باشیم
آن دو
از ما
دلتنگ ترند

_______________________________________
دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند
رویاهایش را آسمانِ پر ستاره نادیده می گیرد

مارگوت بیکل/ ترجمه ی احمد شاملو

===================================

زمان شده محکوم
در دادگاه دلم
به حبس، تا ابد
معتاد کرده مرا
به کشیدن آهـــــــ …

آرش منتظری

==============================

احمد شاملو

=============================

================================

میان ِ من و تو

سرزمینی ست از تشنگی
و منحرفانی شعری .. و جنسی
که زنانگی ت را انکار می‌کنند
همچنان که شعرهای مرا

میان ِ من و تو
ستمگرانی هستند .. و خبرچین‌هایی .. و مراکزی از قدرت
و شرکت‎هایی سهام گذار
در کنترل ِ عشق .. و انقلاب .. و نوشتن

میان ِ من و تو
مردان ی قرار گرفته‌اند
که همانند چوب پنبه‎هایی شناورند
در سطح ِ شعر
و زنان ی که دستبندهای خویش را می‌فروشند
و دستان‎شان را قطع می‌کنند .. برای شعر

نزار قبانی

====================================

سهم من٬ پایین رفتن از یک پله متروک است

«فروغ»

==============================

================================

سید علی صالحی

==================================

مقالات شمس

====================================

الف-حشمتی

=================================

علی اسداللهی

====================================

رضا براهنی

=====================================

سید علی صالحی

=============================

سید علی صالحی

==================================

خاطره ای در درونم است

چون سنگی سپید درون چاهی.

سر ستیز با آن ندارم ، توانش را نیز:

برایم شادی است و اندوه



در چشمانم خیره شود اگر کسی

آن را خواهد دید.

غمگین تر از آنی خواهد شد

که داستانی اندوه زا شنیده است.



می دانم خدایان انسان را

بدل به شیئی می کنند ، بی آنکه روح را از آن برگیرند.

تو نیز بدل به سنگی شده ای در درون من

تا اندوه را جاودانه سازی.

انا آخماتوا

===================================

یک لحظه خواستم
چون کودکی که ناشیانه دست در آتش فرو برد،
خواستم تو را
...


× گروس عبدالملکیان ×‏

=======================================

  چه کارِ بیهوده‌ای‌ست فکرکردن به این‌که خوابیم یا بیدار. من که بیدار نیستم. خواب‌ام همیشه. خواب نمی‌بینم که خواب‌ام. خواب می‌بینم که بیدارم و زندگی می‌کنم. صبح به صبح از خانه بیرون می‌زنم در خواب. می‌رسم به ایستگاهی که اتوبوس‌هاش همیشه آماده‌ی رفتن‌اند. صبر نمی‌کنند. می‌روند و می‌رسند به ایستگاهِ آخر. همیشه می‌نشینم روی دوّمین صندلی کنارِ شیشه و روزنامه‌ی روزِ قبل را که مانده روی صندلیِ کناری برمی‌دارم. روزنامه را ورق نمی‌زنم برای این‌که خبر بخوانم. خبری نیست توی روزنامه. خبری هم که باشد توی خواب نیست. من که بیدار نیستم. خواب‌ام همیشه. چه کارِ بیهوده‌ای‌ست صبرکردن. اتوبوس پُر نمی‌شود هیچ‌وقت. مسافرِ اتوبوس همیشه یک‌نفر است. مسافری که بیدار نیست. خواب است همیشه. روزنامه را کنار می‌گذارم و زل می‌زنم به خیابانی که صبح‌ها شلوغ نیست. هیچ‌وقت شلوغ نیست. سرم را که برمی‌گردانم راننده‌ای هم نیست. اتوبوس خالی‌ست. مثلِ خیابان که خالیِ خالی‌ست. بلند می‌شوم از روی صندلی و می‌روم سراغِ صندلیِ راننده‌ای که نیست. من که بیدار نیستم. خواب‌ام همیشه. می‌نشینم روی صندلیِ راننده. ولی انگار اتوبوس خالی نیست. انگار مسافری هست که نشسته روی دوّمین صندلیِ کنارِ شیشه و روزنامه‌ی روزِ قبل را که مانده روی صندلیِ کناری برداشته. روزنامه را ورق نمی‌زند برای این‌که خبر بخواند. خبری نیست توی روزنامه. خبری هم که باشد توی خواب نیست. مسافری که نشسته روی دوّمین صندلیِ کنارِ شیشه من‌ام که بیدار نیستم. من‌ام که خواب‌ام همیشه.

   فرناندو پسوآ

   ترجمه‌ی محسن آزرم

عباس صفاری

==============================

دهانم را باز نکرده/ دنباله ی حرفم را / پرندگان می گیرند/ و صدا در صدا/ گوش فلک را هم کر می کنند( ص ۱۶ – خنده در برف)
جمعه هایی که در بستر/ خدا خدا می کند/ در سیاره ای دیگر/ از خواب بیدار شود( ص۸۸)
این تو بمیری / از آن تو بیمری ها نیست/ این کلاغ ها هم بی جهت /روی سیم های آن سوی خیابان/ ننشسته اند( ۱۲۰)
رفتار ابلهانه ی درختان/ هیچ ربطی به آسمان نداشت…/سایه های بی خاصیت شان را برداشتند /و سر به بیابان گذاشتند (۱۲۸)

غروب بدون عوارض جانبی

اولین بار نیست
که این غروب لعنتی       غمگینت کرده است
آخرین بار نیز               نخواهد بود
به کوری چشمش اما
خون هم اگر    از دیده ببارد
بیش از این         خانه نشینمان
نخواهد کرد
کفش و کلاه کردن از تو
خنده به لب آوردنت از من

برای کِنِف کردن این غروب
و خنداندن تو حاضرم
در نور نئون های یک سینما
مثل چارلی چاپلین راه بروم
و به پاس لبخندت
هر بار کلاه از سربرمی دارم
یک جفت کبوتر از تهِ آن
به سمت دست های تو پرواز کنند
جوک های دست اولم را نیز
می گذارم برای آخرشب
که به غیر از خنده های قشنگت
پاداش دیگری هم داشته باشد
اگر شعبده باز تردستی بودم
با یک جفت کفش کتانی
ویک کلاه حصیری
می توانستم برایت سراپاپ
تابستان شوم سرِ هر چهارراه
و کاری کنم که بر میز خال بازها
هر ورقی را که برگردانی
آس دل باشد
و هرتاسی که بریزی
جفت ۵

حیف که زمین خوردنِ آدمی
حتا از نوع نظامی اش
خنده دار نیست
با پوست موز رسیده ای
اگر خنده دار بود
زیر چکمه های یک ژنرال چهار ستاره را
برایت هدف می گرفتم
و با طنین خنده ات پاره می کردم
چُرت سربازان ایستگاه اتوبوس را

با این غروب بی سروپا
چه کارها که نمی توان کرد
سرش را گوش تا گوش
و شیک و قشنگ
هم با پنبه می توان برید
هم با خنده
انتخابش با توست
که حیّ و حاضر
ایستاده ای دم در.

————————————————–

پشت سر مرده

تا همین دیروز
مهوش فقط یک نام بود
با چند تصنیف بازاری
که سال به سال        آب می رفتند
و کافه ای که می گفتند به یک کرشمه ی او
منفجر می شده هر شب،
و دست آخر
یک تشییع جنازه ی تاریخی
که خواربار فروش محله ی ما نیز
کِرکِره را پایین کشید وُ رفت
تا دستی را که به دامان او نرسیده بود
به تابوتش برساند
دیروز اما        برای اولین بار
در یک سایت وطنی
عکس تمام قدش را دیدم.
به مرد میانقدی می مانست
در کفش پاشنه بلند
که چند نوبت هورمون زده باشد
و کلاه گیسی بر سر
با شباهت دوری
به مرد خواربار فروش.

صدایش را اما
هنوز نشنیده ام
شاید غمگین می خوانده است
آن ترانه های شاد را.

————————————————————————

بوی پرتقال

همه از دَم
بی بو و خاصیت اند
پرتقال هایی که من پوست می کَنم

اما
بر میز صبحانه
یا محو تماشای سریالی قدیمی
هر بار که انگشت های خوش تراش تو
پوست می کند از پرتقال
خانه سراسر
بوی پرتقال می گیرد
و پرتقالی می شود
ترانه ای که من
زیر دوش می خوانم.

عباس صفاری

==============================

لازم نیست دنیادیده باشد

همین که تو را خوب ببیند

دنیایی را دیده است.  

از میلیون‌ها سنگ همرنگ

که در بستر رودخانه بر هم می‌غلتند

فقط سنگی که نگاه ما بر آن می‌افتد زیبا می‌شود. 

تلفن را بردار

شماره‌اش را بگیر

و ماموریت کشف خود را

در شلوغ‌ترین ایستگاه شهر

به او واگذار کن. 

از هزاران زنی که فردا

پیاده می‌شوند از قطار

یکی زیبا

و مابقی‌ مسافرند!!!
 

عباس صفاری 

از مجموعه کبریت خیس

================================

دیوانگی که گریه ندارد

مزّه‌ی غصه که زیرِ دندانت رفت... دیگر رفت

مثل این که آدمِ آدم بروی روی مین و ترقوّه برگردی

 

و این که گفتی: برایت و ان یکاد بخوانم و فوتت کنم

نقلِ جنینِ سیاه‌مستِ توی الکل بود... 

 

 

علی مسعودی‌نیا

=======================================

نشانی ات را گم کردم

از مادرت پرسیدم

گفت قطعه ۶۲-ردیف اول

آمدم

و یادم آمد می گفتی:

قطعه همان غزل است

اگر سر نداشته باشد

تو هم غزل بودی

قطعه قطعه...

 

علی زارعان

========================================

خوشا به حال گیاهان
که عاشق نورند
و دست منبسط نور
روی شانه آن‌هاست


..
سهراب
==================================
سنجاقکی که از صدای تو شکل می گیرد
بر خاک تری می نشیند
که شعرم از آن می روید
.
.
... .
.
.
صدایم کن.

شمس لنگرودی


================================

اما تو باید مواظب موهایت هم باشی
شاخه های این درختان کنار خیابان
گیره از موی دختران می رباید
باد هم که نباشد
برای پریشانی این شهر
هزار بهانه پیدا میشود...

"حافظ موسوی"

============================

کاش میتوانستم

صدای تو را بنویسم...

عباس معروفی

====================================

ناگهان صبح شد
و من
برهنه
ميان بازوان مردي
چشم گشودم
كه نامش را نمي‌دانستم
.
.
.
ناگهان صبح شد
و من
دوباره زن شدم
============================
این روزها /
 این گونه ام ، ببین /
دستم چه کند پیش می رود ، انگار /
هر شعر باکره ای را سروده ام /
پایم چه خسته می کشدم ، گویی /
کت بسته از خم هر راه رفته ام /
تا زیر هر کجا / حتی شنوده ام /
 هر بار شیون تیر خلاص را ...

نصرت رحمانی

==================================

نزديک شو اگر چه نگاهت ممنوع است /
زنجيره ی اشاره همچنان از هم پاشيده است /
که حلقه های نگاه ، در هم قرار نمی گيرد. /
 دنيا نشانه های ما را ، در حول و حوش غفلت خود ديده است و چشم پوشيده است. /
نزديک شو اگر چه حضورت ممنوع است

محمد مختاری

===============================
در اوج خود کبوتر
ترتیب پله ها را باور نمی کند .

و دختران آبی ،
وقتی که آسمان را می بافند
او در میان بال و هوا خود را
ول می کند میان هوا و بال .

رویایی

==========================
اگر که زرد نمی شود آبی /
 و عشوه ای در تن باران نیست /
 اگر که سرد می گذرد سایه /
 با رفتن فانوس
/ اگر که مهتابی ، سرخ نمی شود امروز /
و ماه ، نه خورشید است /
نه خورشید ، حتی ماه /
 و شنبه ها ، جمعه /
 یکشنبه ها ، جمعه /
دوشنبه ها ، جمعه /
و جمعه ها ، جمعه /
 در انتهای تقویم دیوار است /
 اگر که اینچنینم من ... /
 اگر که آن چنانی تو ...

بیژن نجدی

=============================
به ناگهان ديدمش .
خاموش و نرم از دم پيشاني ام گذشت
و عينكم بخار شد .
تغيير كرد شكل تاريكي .
بي اختيار بازگشتم تا بگريزم
ديدم از ابتداي خيابان دوباره مي آيد .


محمد مختاری

=====================================

دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند

رویاهایش را آسمان پرستاره نادیده می گیرد
و هر دانه ی برفی به اشکی ناریخته می ماند
سکوت سرشار از سخنان ناگفته است
از حرکات ناکرده
اعتراف به عشق های نهان
و شگفتی های بر زبان نیامده
در این سکوت حقیقت ما نهفته است
حقیقت تو و من


مارگوت بیکل/ ترجمه احمد شاملو

====================================

درخت با جنگل سخن می گوید
علف با صحرا
ستاره با کهکشان
و من با تو سخن می گویم
نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده
من ریشه های تو را دریافته ام
با لبانت برای همه لب ها سخن گفته ام
و دست هایت با دستان من آشناست
در خلوت روشن با تو گریسته ام
برای خاطر زنده گان
و در گورستان تاریک با تو خوانده ام
زیباترینِ سرودها را
زیرا که مردگان این سال
عاشق ترینِ زنده گان بوده اند
دستت را به من بده
دست های تو با من آشناست
ای دیر یافته با تو سخن می گویم
به سان ابر که با طوفان
به سان علف که با صحرا
به سان باران که با دریا
به سان پرنده که با بهار
به سان درخت که با جنگل سخن می گوید
زیرا که من
ریشه های تو را دریافته ام
زیرا که صدای من
با صدای تو آشناست


احمد شاملو

=======================================

سرفه ميكنم...
همه دوستت دارم هايم ميپاشد روي دستمال احساس

اين لخته لخته ها كه ميبيني
خون نيست...
تكه تكه از وجود زنيست..
كه عاشقانه ها را گره ميزند به دار زندگي...
.
شبنم بهار..
====================================
تف به ذهنی که رو به پایین است

به فشاری کـــه علتش این است

تف به این گوشـی پر از عکس ِ ...!

تف به این ظاهری که برعکس ِ ...!

تف به تکرار سفت و شل شدنم

بین دو کـــــوه درد پل شدنــــــم


علیرضا الیاسی



==============================
از شنبه‌بازاری که غیر از شیر مرغ
و جان آدمیزاد
همه چیز می‌فروشد
برایت کتابی خریده‌ام
اولین و آخرین مجموعه شعر شاعری گمنام
آراسته به زیور طبع
صد سال پیش از تنهایی ما.

شاعران یک‌کتابی
خوشبخت‌ترین شاعران جهان‌اند
و لاکتاب‌ها
شاعرترین‌شان

حالا مثل دو گل سربه زیر
بیا در نور کهربایی چند شمع کافوری بنشینیم
و فالی از این دفتر را
با صدای بلند بخوانیم
تا استخوان‌های شاعرش در گور
پرشکوفه و عطرآگین شود.
باور کن من هم می‌خواهم
به‌جای این تکیلای بی‌ستاره و لیمو
شراب کهنه بنوشم
و تو را که جرعه جرعه زیباتر می‌شوی
به الماس‌های آسمان و
خرامیدن کبک و آهو ربط بدهم.
می‌خواهم تو نیز کلاه حصیری بر سر
مانند همسر آن شاعر خوشبخت
قیچی به‌دست میان گل‌های حیاط بخرامی
و گوش بسپاری
به عاشقانه‌ای
که از لبخند تو در خواب
الهام گرفته‌ام
...

اما تو در خواب نمی‌خندی
فقط خواب‌های خنده‌دار می‌بینی
مثل خواب دیشبت
که تمام گروه‌بان‌های دنیا در آن
ژنرال شده بودند
و آسمان پر از مدال و ستاره‌های طلایی بود.

یک بار هم که شده
شعرم را سراسر
چکیده از خنده‌های تو می‌خواهم
اما باز
تا قلم بر کاغذ می‌گذارم
سایه‌های چسبیده به دیوار
زبان باز می‌کنند
آمبولانسی آژیرکشان
از لابه‌لای کلماتم می‌گذرد
ماه
بطری نامه‌بری می‌شود
سرگردان بر آب‌های تاریک
و کلاغی که جفتش را
اتوبوس مدرسه‌ زیر گرفته است
می‌پرد وسط حرفم......

«عباس صفاری- کبریت خیس- انتشارات مروارید»

===================================
در همه ی راهم
گفتگويي داشتم
نه بیشتر

تا می سوخت سگی
در چشم هاش در
غروب

در همه ی راهم
می سوخت سگی
تنها

فيروز ناجي‎

===============================

• در چشم اندازت پرنده‌ای ست
• در گلویش آوازی
• ودر آوازش آرزوهایی ست
• برای تو ...
• در دستت سنگی‌ست
• در سنگ، دشنامی
• و در دشنام دشنه‌ای ...
• و در من
• پرنده ای که جان می‌کند ...

• «رویا زرین»
• ===========================

خفته با آغوش باز
دستی در کابوس زخم می خورد
دستی در رویا فرو می رود
به زانوانم پناه نبرده ام
چون نور با غبار
دو پاره ام

مارهایت بر ساق های برهنه نیش میزنند
تمنایم در رگ
ببین چگونه خون مسموم میشود!

امشب
بمیرانم و بر خاک بگذار
از خاکم برگیر
و بر انگشت بنشان
گلی سرخ بر پهلوهایم بدران
و تیزی خارهایش را
مرزهای سرزمینت قرار ده!

من با تو سفر کرده ام
پیراهنم در باد
این جام که تهی ست
پس من چگونه مست می رقصم ؟

نگاهت بر بلندای من درخشید
دهان گشودم
و نور مرا نوشید
دهانت گرم است
و شیرینی میوه ای نوبرانه
به دندان هایت هدیه میشود!

من آذرخشم
حریقی در دشت سینه ات
تو ابر باش و ببار
بارانی که خیال بازآمدن ندارد!


نگین آذر
=================================
برای اینکه صبحمان را
به شب برسانیم
باید انچه را که نه سر دارد
و نه ته توجیه کنیم
و به خود بگوییم که چیستیم
و چرا هستیم
و چرا همه چیز هست


بیژن جلالی
=================================
آدمیست دیگر
یک روز حوصله هیچ چیز را ندارد
دوست دارد بردارد خودش را بریزد دور

حسین پناهی
===============================

برنگرد،

که بر نمی گردی تو هیچوقت

نمی خواهمم داشته باشمت، نترس

فقط بیا

در خزان خواسته هام

کمی قدم بزن

تا ببینمت


دلم برای راه رفتنت تنگ شده است...

*کامران فریدی

=================================
من آن پرنده را که می خواند در سر من
/ و مدام می گوید که دوست ام داری /
و مدام می گوید که دوست ات دارم
/ من آن پرنده ی پُرگویِ پُرملال را
/ صبح فردا خواهم کشت ...

ژاک پره ور
============================

این چار برگ خشک شده مال دفتر است
نه! آخرين قمار من و دست آخر است

 من را به چاه درد خود انداخت و گذشت
هر کس که گفت با من خسته برادر است...

 گفتيد:"بی کسی به خدا سرنوشت توست
تنهاترين پرنده عالم کبوتر است"

گفتيد:"زندگی کن و خوش باش و دم نزن"
اين حرفها برای من از مرگ بدتر است

سرباز برگهای مرا جمع می‌کند

ما باختیم...نوبت یک مرد دیگر است

سید مهدی موسوی

================================

می خواهم خدا
بین مرگ من و
بوسه های تو گیج شود...

عباس معروفی

================================

===============================

برای تو

احمد شاملو

=================================

بیژن نجدی

==================================

-- نصـرت رحمـانـی

=================================

دلم سنگینی یک برگ را

می شناسد

و تمام

حضور غربت را

تا صبوری زخم خورده آن سوار افتاده

که در بامدادی

بی بنفشه و بی کاکل

بر طناب مرگ

می‌خرامد

لوند و بی‌اعتنا

لابلای شاخ ‌و برگ بید

با گلوبندی از ترانه های بوسعید

و ایمان نداشته ِ عین‌القضات همدانی

=======================================

شعرهای از طاهره قصدی

آدم های تنها

آرزوهای کوچکی دارند,

شبیه اینکه کسی

در خانه را به رویشان باز کند,

*

آدم های تنها

واهمه های کوچکی دارند,

شبیه گم کردن کلید خانه شان؛

*

آدم های تنها

آدم های کوچکی هستند,

در شهر,

در خانه,

در رختخواب,

و حتا

در تفاله های استکان چای شان

زود گم می شوند...

===================================

خیلی‌ها رفتند
خیلی‌ها برنگشتند
و خیلی‌ها هنوز دلتنگ خیلی‌های دیگرند

من اما ربطی به هیچ کدام‌شان ندارم
چمدان کوچکی دارم که خیلی بزرگ است
وقتی آدم عکس دونقره‌ای ندارد


«رویا زرین»

=================================

فانوس اندر روز دار تا مردمی پیدا کنيم

==================================

رضا براهنی

==================================

مصطفی مستور

================================

  تنهایی تلفنی‌ست که زنگ می‌زند مُدام

  صدای غریبه‌ای‌ست که سراغِ دیگری را می‌گیرد از من

  یک‌شنبه‌ی سوت‌وکوری‌ست که آسمانِ ابری‌اش ذرّه‌ای آفتاب ندارد

  حرف‌های بی‌ربطی‌ست که سر می‌بَرَد حوصله‌ام را

  تنهایی زل‌زدن از پشتِ شیشه‌ای‌ست که به شب می‌رسد

  فکرکردن به خیابانی‌ست که آدم‌هایش قدم‌زدن را دوست می‌دارند

  آدم‌هایی که به خانه می‌روند و روی تخت می‌خوابند و چشم‌های‌شان را می‌بندند امّا خواب نمی‌‌بینند

  آدم‌هایی که گرمای اتاق را تاب نمی‌آورند و نیمه‌شب از خانه بیرون می‌زنند

  تنهایی دل‌سپردن به کسی‌ست که دوستت نمی‌دارد

  کسی که برای تو گُل نمی‌خَرَد هیچ‌وقت

  کسی که برایش مهم نیست روز را از پشتِ شیشه‌های اتاقت می‌بینی هر روز

  تنهایی اضافه‌بودن‌ است در خانه‌ای که تلفن هیچ‌وقت با تو کار ندارد

  خانه‌ای که تو را نمی‌شناسد انگار

  خانه‌ای که برای تو در اتاقِ کوچکی خلاصه شده است

  تنهایی خاطره‌ای‌ست که عذابت می‌دهد هر روز

  خاطره‌ای که هجوم می‌آوَرَد وقتی چشم‌ها را می‌بندی

  تنهایی عقربه‌های ساعتی‌ست‌ که تکان نخورده‌اند وقتی چشم باز می‌کنی

  تنهایی انتظارکشیدنِ توست وقتی تو نیستی

  وقتی تو رفته‌ای از این خانه

  وقتی تلفن زنگ می‌زند امّا غریبه‌ای سراغِ دیگری را می‌گیرد

  وقتی در این شیشه‌ای که به شب می‌رسد خودت را می‌بینی هر شب

  ترجمه‌ی محسن آزرم

  دریتا کُمو

==========================================

در آغوش هم
در این دایره‌ی بی پایان
من امتداد توام
یا تو امتداد منی
..

?????????

=====================================

«من و تویی» نکن که من / کسی به جز تو نیستم...

????????????????????

=================================

سيد علي صالحي

===============================

محمد رضا عبدالملکیان

===============================

زنی برهنه تر از شیشه، روبروی چراغ، نشسته بود در اینجای شعر کارم داشت

تنش، لبش، لبه های شکسته ی تیزی، که من ته ِ کلمات شکسته دارم داشت

شبیه یک چمدان ِ مچاله در زندان، شبیه لرزیدن در میان تابستان

بدون ِ حرف، بدون ِ شروع یا پایان، نشسته بود پر از مُردگی کنارم داشت ↓

گذشته های خودم را مرور می کرد و، نگاهش از ته ِ مغزم عبور می کرد و

گرفته بود مرا از تو دووور می کرد و... دو جای پای گِلی توی روزگارم داشت

مسیر رو به عقب بود، رو به عصر حجر،

عقب عقب بالا رفت پلّه هایی را

که می رسید به سقفی بدون ِ در در خود،

که چند آجر ِ لق، کج، در انتظارم داشت

خرابه های تنی تکّه تکّه تویم بود، و بغض سنگی یک عمر در گلویم بود

دو چشم شیشه ای خیس روبرویم بود، که نقش پنجره ای باز در فرارم داشت

فرار کرد زنی از ردیف ِ داشته ام، از آن دری که به پایان خود گذاشته ام

ردیف مین ها را در اتاق کاشته ام... که انفجار، گـُلی بود که بهارم داشت...

---
فاطمه اختصاری

===============================

مهدی اخوان ثالث

==============================

علی مسعودی نیا

============================

رفتن، هيچ ربطی به رسيدن ندارد!

سید علی صالحی

==================================

عمری به جز بیهوده بودن سر نکردیم
تقویم ها گفتند و ما باور نکردیم
در خاک شد صد غنچه در فصل شکفتن
ما نیز جز خاکستری بر سر نکردیم
دل در تب لبیک تاول زد ولی ما
لبیک گفتن را لبی هم تر نکردیم
حتی خیال نای اسماعیل خود را
همسایه با تصویری از خنجر نکردیم
بی دست و پاتر از دل خود کس ندیدیم
زان رو که رقصی با تن بی سر نکردیم


قیصر امین پور

==================================

حسین پناهی

================================

‏بیا با هم بگرییم ای چو من تاریک».‏

مهدی اخوان ثالث

=====================================

و چشمانت با من گفتند
که فردا
روز دیگری ست



شاملو

=============================